نه روزگار دستانم را بسته بود، نه بی پولی توجیه مناسب نکرده هایم بود و نه خستگی بر وجودم غالب شده بود! من فقط قربانی مغزم و فرمان های اشتباه فرمانده درونی خودم شده بودم!

صدایم گرفته بود، بغض امانم نمی داد، گُردانِ توهمِ بي مسئوليتی بر من حمله کرده بود و روی سينه ام نشسته بود! توان نفس کشيدن نداشتم، صدايم در نمي آمد، از سر تا به پايم را دانه های عرق پوشانده بودند، ترس و دودلی يک ريز به من حمله می کردند؛ صدايشان را خوب می شنيدم! يکی مرا به سمت فرزندم و لذت به آغوش کشيدنش دعوت مي کرد و يک صدا هم مرا از آينده می ترساند و به سمت ميز کار و کتابخانه ام دعوت می کرد!

درست نفهميدم چه شد که يکباره لباس سفيدِ سرِ همی نوزدادم را به نشانه آتش بس بالا بردم:

⛔️صبر کنيد! صبر کنيد! من يک مادر هستم!

چه لحظه شيرينی! پس می شود با اين پرچم سفيدِ زيبا، برای دقايقی دشمن را سرجايش بنشانم!

من مادرشده ام! گاهي به خودم بابت تمام “وقت نکردن ها و انجام ندادن هايم” حق مي دهم و جنگ تمام می شود و گاهی هيچ حقي نمي توانم به خودم بدهم و اين جنگ کشنده درمغزم ادامه دارد! اين جنگی است نابرابر بين من و منِ حقيری که از سالها قبل درونم زندگی می کند! منِ حقير شده ای که توانِ حق دادن به خودش را ندارد و دلش می خواهد با شمشير و تفنگ و صدا خفه کن به جانِ خودش بيفتد و در اين بين، تنِ خسته من، ميدان جنگی است، اشباع شده از گرد و خاک و بوی باروت و صدای تير!

چند ساعتی مي گذرد، خورشيد کم کم بساطش را جمع مي کند؛ لحظات پايانی جنگ است! هيچ کشته ای در ميدان به جای نمانده و همه چيز سر جای خودش است! فقط يک آمبولانس لازم است تا بيايد و به تن زخمی ام رسيدگی کند!

دوباره سرِ پا می شوم! دست هايم به سمت کتری می روند تا چای را برای ساعت شش عصر دم کنند! تا دقايقی ديگر مهمانها سر می رسند! صداها دوباره خاموش می شوند، منِ حقير فرمان آتش بس مي دهد و من کنار کمد می روم، لباسی پر از رنگ و گل به تن مي کنم، رژلب گل بهی می زنم، عطر خنکی را درست روی نبضِ گردنم, می پاشم و برای فراموشی تمام جنگهای از صبح، حاضر می شوم؛ در حاليکه ترسِ فرداها بذری در درونم کاشته که بخواهم يا نخواهم درحال رشد است! من از صبح می ترسم! از جنگ نابرابر می ترسم! با خودم فکر می کنم اين طور نمی شود! بايد کاری براي خودم بکنم!
تابان منتظر
مرداد 98