در این جستار با اشاره به نمایشنامه “بالاخره این زندگی مال کیه” اثر برایان کلارک، به واکاوی احساس ترس پرداخته ام. ترسی که ریشه در ترس از بیماری و از دست دادن سلامتی بعد از چهل سالگی یا در اثر اتفاقی پیش بینی نشده دارد.
مقدمه شناخت حس سرگردانیِ ناشی از عدم تمرکز- نشانه ها نمی دانم چرا امروز نمی توانم تمرکزم را در مشتم بگیرم. مثل پسربچه ای نوپا،
در ادامه معرفی و واکاوی احساساتِ درونی، در اینجا به احساس سرخوردگی پرداخته ایم.
حسادت در معنای ساده یعنی چیزی را می خواهیم که دیگری دارد و ما احتمالا نداریم و یا کمترش را داریم! اما در درون، ،خود را لایق چیز بهتر می دانستیم، حال آنکه چیز بهتر در کفِ ما نیست و در کفِ آن دیگری است!
خودشناسی، خیلی سخت تر و پیچیده تر از داستانی است که در موردش گفته می شود. برای خیلی ها، بیشتر سرگرمی است تا یک هدف! سرگرمی برای گفتن حرفهای مشترک و شعاری! برای بررسی، نقد و آنالیزِ دیگران! مسیر سخت و واقعی خودشناسی آنجایی شکل می گیرد که آدم شجاعت پیدا می کند تمام دوربین ها را به سمت خودش بچرخاند و خودش را از زوایانی گوناگون و از دریچه های مختلف ببیند!
داستان چه بود؟ دیروز بین مدیرعامل شرکت و مدیر پروژهی تونل زِمِرینگ بحث تقریبا شدیدی پیش آمد. صدای بحث تا اتاق ما هم می آمد.
مقدمه در قسمت قبل “ملاقات با سایه” به این موضوع رسیدیم که اگر بخواهیم با سایه مان یا آن بخش نادیده گرفته وجودمان ملاقات کنیم،
بعضی روزها فقط نوشتنم می آید. انگار سرم پر باشد از حرف، از گره های رنگارنگ، از کلمات نامفهوم. انگار کسی باید بیاید تا مغزم
یا بیانیه خودت رو می سازی یا از صبح تا شب باید بین بیانیه ها و جمله های مردم دنبال خودت بگردی! این روزها، در
باختنِ هدفمند و قبولِ دردِ شکست و بیرون اومدنِ آگاهانه از بازی های بیخود، یکی از مهترین ابزارها برای کسب حس رضایت و شادی پایداره.
