ناراحت موندن به خاطر چیزهایی که نمی توان تغییر داد، هیچ منطق و سودی ندارد!
ناراحت بودن به خاطر چیزهایی که می توان تغییر داد، هم همینطور!
به نظرم این پست کپشن نمی خواد! متن بالا، گویای همه چیز هست!
فقط جمله رو یک اصلاح کوچولو می کنم! ناراحت بودن و غم داشتن یک احساس واقعی و قابل زیست در دنیاست! نباید جلوش رو الکی گرفت. اما ناراحت “موندن” درست نیست! کاری باید کرد. من برای هر احساس غمی، یک ددلاین توی ذهنم دارم. با کسی هم راجع به زمان دقیق ددلاین هام صحبت نمی کنم. اما بعد از اتمام زمانِ ددلاین یا همون سوگ، بلند میشم! .
.
حالا دیگه این مهارت فردیه هر کسیه که چقدر زمان برای سوگ نیاز داشته باشه!! این ددلاین رو باید رگلاژ کرد، تنظیمات فردی نیاز داره خلاصه و برای هر چیزی به اندازه سوگواری کرد و بعد هم عبور کرد!
جمله رو یک بار دیگه بخونین! با صدای بلند!
منم زدمش روی میزم، که هر روز موقع کار روی تزدکترام ببینمش😄
برای آگاهی از بارگذاری پست های جدید در وبسایت، کانال تلگرامی اندیشه های زنان را دنبال کنید.
برای خواندن سایر پندنامه های شخصی تابان، اینجا را بخوانید. در پندنامه ها، در قالب جستارهای شخصی، از تجربه هایم نوشته ام.
آخرین نظرات: