باختنِ هدفمند و قبولِ دردِ شکست و بیرون اومدنِ آگاهانه از بازی های بیخود، یکی از مهترین ابزارها برای کسب حس رضایت و شادی پایداره.
آدمیزاد موجودی است اجتماعی، اهل رقابت و به شدت دوستدارِ برد!
اما میل به “همیشه برنده بودن” یا آدمیزاد رو:
🔴محدود به انجام کارهایی که بلده و همیشه توش برنده اس می کنه، یا
🔴بی اخلاق و تا حدی مکار می کنه که به هر قیمتی ببره! و یا
🔴یک کم شقی القلب می کنه که از باختِ آدمها لذت ببره و آدمهای بازنده رو دور خودش نگه داره!
🔸️چرا؟
🔶️چون نمی تونه دردِ گاهی برنده نبودن رو تحمل کنه!
🟠🟡اهداف بزرگ نیاز به صبر، کوشش، پایداری و آموزش دارند!! یعنی احتیاج به “زمان” دارند…نیاز به سکوت…دقت… تمرکز و بعد یک پله رشد و در ادامه احتمالا برنده بودن!
.
.
🟢اگر روحِ آدم قدرتِ قبولِ شکست، قدرتِ تحملِ دیده نشدن، خواستنی نبودن و مورد توجه نبودن رو نداشته باشه، هیچوقت نمی تونه افق های دورتر، لذتهای عمیق تر و شادی پایدارتر که محصولِ رشد هست رو ببینه!
.
🟢تحملِ باخت خیلی قدرت می خواد! مخصوصا برای کسانی که طعمِ حس برتری و برنده بودن در یک دوره رو چشیده باشند! پس تو همین دوره های زندگی باید یاد گرفت که گاهی باید از بازی هایی که مالِ آدم نیست، بیرون بیاد! آگاهانه ببازه و راهشو بکشه و بره تا جاده و مسیر اصلی خودش رو بسازه! این رفتن و واگذار کردن، قدرت خیلی بزرگی می خواد! میتونی؟
.
برنده بودن همیشگی نیست و نباید هم باشه! دوره ایه! دوره های مختلف… آدمهای مختلف! اگر اینو بپذیری “ماندگار” میشی! چون میدونی که در دوره هایی باید آگاهانه دیده نشی و روی رشد خودت، محصولت و خواسته ات کار کنی. این راز ماندگاریِ خیلی از کارخونه ها و راز ناپدید شدنِ خیلی از کارخونه هایی هم هست که یک دوره بهترین بودند اما الان دیگه خبری ازشون نیست!
برای آگاهی از بارگذاری پست های جدید در وبسایت، کانال تلگرامی اندیشه های زنان را دنبال کنید.
برای خواندن سایر پندنامه های شخصی تابان، اینجا را بخوانید. در پندنامه ها، در قالب جستارهای شخصی، از تجربه هایم نوشته ام.
آخرین نظرات: