نظرم بزرگترین موهیتی که انسان برای خودش به ارمغان می آورد خود بودن است. جدا از هر شعار و هر جمله معروف، حس کردن این‌ حس و واقعی کردنِ آن بنظرم گنج زندگی است.
وقتی خودت می شوی، لحظه هایت را زندگی می کنی، از کنار خودت بودن، به حدی لذت می بری که انگار هر لحظه عشقت کنار توست.
وقتی خودت می شوی، سبکبالی، انگار هیچ بندی به پایت نیست و راحت تر اوج می گیری، انگار می توانی هر چیز را از زاویه دید دیگری و از ارتفاع بالاتری ببینی.
وقتی خودت می شوی، انرژیهایت به محیط بی هیچ فیلتری منتقل می شوند و کسی که خودت، را دوست دارد، براحتی جذب تو می شود. حالا دیگر هم خودت هستی، هم در کنار کسی که خود واقعی ات را دوست دارد و این ترکیب جاودان برایت آرامشی ابدی و زاینده به بار می آورد.
خودت که می شوی، لازم نیست متن های مثبت بخوانی، لازم نیست تصمیم بگیری که خوب فکر کنی یا تصمیم بگیری که به موانع زندگیت غلبه کنی، خودت که می شوی انرژی در وجودت زاینده می شود، خود به خود به سمت آنچه باید باشی و آنچه باید بشوی به پرواز در می آیی.
خودت که باشی، نیازی به دیگران نداری، خودت برای خودت و لحظه هایت کافی می شوی و این تو هستی که منبع جذب دوستان و آشنایان خواهی بود.
بنظرم خود بودن، بزرگترین موهبت زندگی است. لذتی است که در هیچ کتابی، هیچ فیلمی یا هیچ صفحه مجازی و اینستاگرام و فیس بوکی اثری از آن نیست. حسی است که فقط کسی که با سلولهایش لمسش کرده باشد، می فهمد و درکش می کند.
خودت که می شوی ، همه چیز زیباتر است، فضای مثبت زاینده است، آرامش پایدار تر است و درک همنوع به مراتب بیشتر است.
برایت ، لذت و سبکبالی خود بودن، پذیرش خود و درک شیرین ترین لحظه های زندگی را کنار خودت آرزو می کنم. برایت درک شناخت نقاب های سنگین و طولانی و شجاعت شکستن شان را آرزو می کنم.

تابان منتظر
سپتامبر 2017